ଜେନାପୁର /୨୮/୪/(ସନ୍ଧାନ ନ୍ୟୁଜ )(ପ୍ରଶାନ୍ତ ସାମଲ) ଜଣେ ଭାଇ ନିଜ ଭଉଣୀର ଜମା ପୁଞ୍ଜି ପାଇବା ପାଇଁ ହାତରେ କାଗଜ ପରିବର୍ତ୍ତେ ଭଉଣୀର ‘କଙ୍କାଳ’ ଧରି ବ୍ୟାଙ୍କରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। କାରଣ, ବ୍ୟାଙ୍କ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁର ପ୍ରମାଣ ଦେବା ପାଇଁ ‘ଡେଥ୍ ସାର୍ଟିଫିକେଟ୍’ ଦରକାର, କିନ୍ତୁ ସରଳ ଆଦିବାସୀ ଜିତୁ ମୁଣ୍ଡାଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀର ଅସ୍ଥି ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରମାଣ। ଏହା କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ସଂଘର୍ଷ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆମ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ୭୭ ବର୍ଷର ସ୍ୱାଧୀନତା ଉପରେ ଏକ ବିରାଟ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ।
ଅଶିକ୍ଷାର ଅନ୍ଧକାର: ଆଜି ବି ଦୁର୍ଗମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶିକ୍ଷାର ଆଲୋକ ପହଞ୍ଚିପାରି ନାହିଁ। ଗାଁରେ କେହି ଅକ୍ଷର ଚିହ୍ନି ନଥିବାରୁ ଜିତୁ ଜାଣିପାରିଲେନି ଯେ ସରପଞ୍ଚ ବା ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖରୁ ଗୋଟିଏ କାଗଜ ମିଳିପାରିବ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ କାଗଜର ମୂଲ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ହେଲେ ଆତ୍ମୀୟର ଶରୀରର ଅବଶେଷ ହିଁ ଶେଷ ସତ୍ୟ।
ଡିଜିଟାଲ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ବନାମ ବାସ୍ତବ ଭାରତ: ଗୋଟିଏ ପଟେ ଆମେ ‘ଡିଜିଟାଲ୍ ଇଣ୍ଡିଆ’ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ଅଗ୍ରଣୀ ଅର୍ଥନୀତି ହେବାର ଗର୍ବ କରୁଛୁ, ଅନ୍ୟପଟେ କେନ୍ଦୁଝରର ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ଘେରା ଗାଁରେ ଲୋକେ ନିଜର ସାଧାରଣ ଅଧିକାର ପାଇଁ ଅସ୍ଥି ଧରି ଦୁଆର ଦୁଆର ବୁଲୁଛନ୍ତି।
ପ୍ରଶାସନିକ ଶିଥିଳତା: ଯେଉଁଠି ସରକାରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା କଥା, ସେଠି ଲୋକଟିଏ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଜଟିଳତା ଭିତରେ ହନ୍ତସନ୍ତ ହେଉଛି। ପ୍ରଶାସନର ସମ୍ବେଦନହୀନତା ଜଣେ ଅସହାୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଏଭଳି ଚରମ ପଦକ୍ଷେପ ନେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛି।
ଜିତୁଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ଥିବା ସେହି ଝୁଲାରେ କେବଳ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀର ହାଡ଼ ନଥିଲା, ବରଂ ସେଥିରେ ଥିଲା ସ୍ୱାଧୀନତାର ସାତ ଦଶନ୍ଧି ପରେ ବି ଅବହେଳିତ ହୋଇ ରହିଥିବା ‘ପଛୁଆ ଭାରତ’ର ବୋଝ। ବିକାଶ ଯେତେବେଳେ ଶେଷ ଧାଡ଼ିରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ମଣିଷ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ପାରେନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଏମିତି ‘କଙ୍କାଳ ଯାତ୍ରା’ ଆମ ସମାଜର ମୁଖା ଖୋଲିଦିଏ।
ଶାସନ ଓ ପ୍ରଶାସନ ପାଇଁ ଏହା କେବଳ ଏକ ଖବର ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ମାନବିକତା ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଗଭୀର କ୍ଷତି।
