ଲୋକହିତ ମମ କରଣୀୟମ୍,
ମନସା ସତତଂ ଚିନ୍ତନୀୟମ୍,
ବଚସା ସତତଂ ବଦନୀୟମ୍…
ଏହି ସଂସ୍କୃତ ପଙ୍କ୍ତିମାଳା କେବଳ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ—ଏହା ଏକ ଜୀବନ ଦର୍ଶନ। ଏହା ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କରାଏ ଯେ ମଣିଷର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଲୋକଙ୍କ ଭଲ। ମନରେ ଯାହା ଚିନ୍ତା କରୁ, ମୁଖରେ ଯାହା କହୁ, ଓ କର୍ମରେ ଯାହା କରୁ—ସବୁଠାରେ ଲୋକହିତର ଗନ୍ଧ ଥିବା ଆବଶ୍ୟକ।ଆଜିର ବିଶ୍ୱ ଏକ ଗ୍ଲୋବାଲ ଗ୍ରାମ। ଦେଶର ସୀମା ଛାଡ଼ି ଚିନ୍ତା ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ହୋଇଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ମାଟିର ମୂଲ୍ୟ କମିନି। ଜଣେ ସତ୍ୟ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ନାଗରିକ ସେଇ, ଯିଏ ନିଜ ଦେଶକୁ ଭଲପାଇ ଅନ୍ୟ ଦେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ। ଭାରତୀୟ ଦର୍ଶନ ‘ବସୁଧୈବକୁଟୁମ୍ବକମ୍’ ଆଜି ବିଶ୍ୱ ନୀତିର ମୂଳମନ୍ତ୍ର ହୋଇଉଠିଛି।କଷ୍ଟ ପର୍ବତେ ଚରଣୀୟମ୍—ଏହି ପଙ୍କ୍ତି ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଦେଶସେବା ଫୁଲ ଶଯ୍ୟା ନୁହେଁ। ଏହା ଗଭୀର ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ତ୍ୟାଗ ଓ ସଂଘର୍ଷର ପଥ। ସୀମାରେ ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଜବାନ, ଗାଁରେ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଶିକ୍ଷକ, ହସ୍ପିଟାଲରେ ସେବା ପାଇଁ ଡାକ୍ତର—ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଭାବେ ଏହି ପର୍ବତ ଆରୋହଣ କରୁଛନ୍ତି।ଦେଶପ୍ରେମ କେବଳ ଧ୍ୱଜ ଉଠାଇବାରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ। ସତ୍ୟବାଦୀ ହେବା, ନୀତିମାନ ଜୀବନ ଜୀଉଁବା,ସାର୍ବଜନୀନ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା—ଏସବୁ ହେଉଛି ନିରବ ଦେଶସେବା। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଯୁବକ ଦୁର୍ନୀତିକୁ ‘ନା’ କହେ, ସେତେବେଳେ ଦେଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ।ଏକ ସ୍ୱଳ୍ପ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଭଳି, ଏହି ଭାବନା ଆମ ହୃଦୟରେ ନିରବ ସଙ୍ଗୀତ ହୋଇ ବାଜୁ—ମା’ର ଆଖିରେ ଗର୍ବର ଲୁହ, ଶିଶୁର ହାତରେ ତ୍ରିରଙ୍ଗା, ଓ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ମୁଖରେ ଆଶୀର୍ବାଦ। ଏହି ଛୋଟ ଛୋଟ ଦୃଶ୍ୟ ମିଶି ଏକ ବଡ଼ ଜାତୀୟ ସ୍ୱପ୍ନ ଗଢ଼େ।ଶେଷରେ, ଲୋକହିତ ମମ କରଣୀୟମ୍ କୌଣସି ସ୍ଲୋଗାନ ନୁହେଁ—ଏହା ଏକ ନିତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ଆସନ୍ତୁ, ମନରେ ସଦ୍ଭାବ, ମୁଖରେ ସତ୍ୟ ଓ କର୍ମରେ ନୀତିକୁ ଧରି,ଦେଶକୁ ଏବଂ ଓଡ଼ିଶା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟ।
