କାଶ୍ମୀର କାହାର??

କିଛି ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଗୋଟେ ଛୋଟ ଗପ ପଢ଼ିଥିଲି…

ଆମେରିକା ରେ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଓ ଜଣେ ପାକିସ୍ଥାନୀ ଭିତରେ କାଶ୍ମୀର କୁ ନେଇ କଳହ ଲାଗିଲା। ପାକିସ୍ଥାନୀ ଜଣଙ୍କ ଚିଲ୍ଲେଇ ଚିଲ୍ଲେଇ କହୁଥାନ୍ତି, ” କାଶ୍ମୀର ପାକିସ୍ଥାନ ର, କୌଣସି ହାଲତ ରେ ବି ଆମେ କାଶ୍ମୀର କୁ ଅଲଗା ହେବାକୁ ଦେବୁନାହିଁ। ଯେନତେନ ପ୍ରକାରେ ଆମେ କାଶ୍ମୀର ନେବା କଥା ନେବୁ। ଇତ୍ୟାଦି ଇତ୍ୟାଦି….”

ଭାରତୀୟ ଜଣଙ୍କ ଚୁପ ରହିବା ଦେଖି ଆମେରିକୀୟ ସାଙ୍ଗମାନେ ପଚାରିଲେ,” ତୁମେ କଣ କିଛି କହିଲ ନାହିଁ? ତେବେ ସତରେ କାଶ୍ମୀର କଣ ପାକିସ୍ଥାନ ର?? “

ଭାରତୀୟ ଜଣଙ୍କ ଏବେ ମୁହଁ ଖୋଲିଲେ। କହିଲେ, ଆପଣ ମାନଙ୍କୁ ଏକ ମଜା କଥା କହୁଛି ଶୁଣନ୍ତୁ… ପୁରା କାଳରେ ଜଣେ ଋଷି ନିଜର ଲୁଗା ପଟା ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ କୂଳରେ ଥୋଇ, ନଦୀ କୁ ଗାଧୋଇବାକୁ ଗଲେ। ହେଲେ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ଜଣେ ପାକିସ୍ଥାନୀ ତାଙ୍କ ଲୁଗାପଟା ଚୋରି କରି ନେଇ ଯାଉଥିବାର ସେ ଦେଖି ଡାକ ଛାଡିଲେ।

ଏତିକିରେ ପାକିସ୍ଥାନୀ ଜଣଙ୍କ ରାଗିମାଗି ମୁସ୍ତେଜ ହୋଇ କହିଲେ,” ପାକିସ୍ଥାନୀ ମାନେ ଚୋର ନୁହେଁ। ଏହାର ପ୍ରମାଣ ମୁଁ ଦେଇ ପାରିବି। ୧୯୪୭ ପୂର୍ବରୁ ପାକିସ୍ଥାନ ବୋଲି କିଛି ନଥିଲା। ଦେଶ ବିଭାଜନ ପରେ ଏହା ପାକିସ୍ଥାାନ ହେଲା। ତେଣୁ ଏ ଭାରତୀୟ ମିଛ କହୁଛି।”

ଭାରତୀୟ ଜଣଙ୍କ ଏବେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କହିଲେ, ୧୯୪୭ ପୂର୍ବରୁ ଯଦି ପାକିସ୍ଥାନ ନଥିଲା, ତେବେ କାଶ୍ମୀର ତୁମର କେମିତି ହେଲା?? ଯେଉଁ POK (ପାକ ଅଧିକୃତ କାଶ୍ମୀର) ଦେଖୁଛ, ତାହା ବି କେବଳ ଆମ ଦୟାରୁ ତମ ପାଖରେ ଅଛି। ଯଦି ଆମେ ଚାହିଁବୁ ଖାଲି pok ନୁହେଁ, ପୁରା ପାକିସ୍ତାନ କୁ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନ ରେ ମିଶେଇବାକୁ ଆମକୁ ଦୁଇମାସ ବି ସମୟ ଲାଗିବନି।

ଆଉ ଗୋଟେ ଗପ ବି ପଢ଼ିଥିଲି…

ଜଣେ ଇଂରେଜ ଥରେ ଗୋଟେ ଅଜଗର ସାପ କୁ ଗୃହପାଳିତ କରିବାକୁ ନେଇ ଆସିଲା। ତାକୁ ସେ ବହୁତ ସ୍ନେହ କରୁଥିଲା। ଖାଇବା ପିଇବାକୁ ଦେଇ ନିଜ ଖଟରେ ନିଜ ପାଖରେ ଶୁଆଉ ଥିଲା, ବହୁତ ଗେଲ କରୁଥିଲା। ସାପ ବି ଲୋକଟିର ଦେହରେ ଗୁଡେ଼ଇ ହୋଇ ଶୁଏ। ତା ଉପରେ ଚାଲେ, ଖେଳେ ଓ ଖାଇ ପିଇ ମଜାରେ ଥାଏ।  ଏମିତି ବହୁତ ଦିନ ଗଲା ପରେ ହଠାତ ଦିନେ ସାପ ଆଉ କିଛି ଖାଇଲା ନାହିଁ। ଦିନେ ଗଲା, ଦୁଇ ଦିନ ଗଲା ,ତଥାପି ସାପ କିଛି ଖାଇଲା ନାହିଁ। ପୁଣି ଦୁଇଦିନ ଗଲାପରେ ଲୋକଟି ସାପକୁ ନେଇ ଡାକ୍ତର ଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା। ସେଦିନ ଡାକ୍ତର ଙ୍କ ଘରକୁ ଜଣେ ସାପ ବିଶେଷଜ୍ଞ ବୁଲି ଆସିଥାନ୍ତି। ଡାକ୍ତର ଓ ସେ ଦୁଇଜଣ ଯାକ ସାପ କୁ ପରୀକ୍ଷା କଲେ ଓ ଲୋକଟିକୁ ପଚାରିଲେ, “ସାପ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ବୁଲାବୁଲି କରେ??

— ହଁ, ସବୁଦିନ କରେ।

— କାଲି ବି କରିଥିଲା?

— ହଁ, ମୋ ଦେହ ରେ ଗୁଡେଇ ହୋଇ ଖେଳୁଥିଲା

ତାପରେ ବିଶେଷଜ୍ଞ ଜଣଙ୍କ ଯାହା କହିଲେ ଲୋକଟିର ହୋସ ଉଡିବା ଉପରେ। କହିଲେ,”ଅତିଶୀଘ୍ର ୟାକୁ ନେଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ ନଚେତ ଚିଡ଼ିଆ ଖାନାରେ। ସେ ତୁମ ଉପରେ ଗୁଡେଇ ହୋଇ ମାପୁଥିଲା ତୁମକୁ ଗିଳି ପାରିବ କି ନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ହେଲାଣି ସେ ଖାଇବା ବନ୍ଦ କରିଛି। ତୁମ ଓଜନ ଯେତିକି, ତୁମକୁ ଗିଳିବାକୁ ହେଲେ ତାକୁ ସାତଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଓପାସ ରହିବା ଦରକାର। ଆଉ ଆଜି ପଞ୍ଚମ ଦିନ।

ଏ ଦୁଇଟି କାହାଣୀ ଆପଣଙ୍କୁ କହିବା ର ମାନେ ହେଲା, କାଶ୍ମୀର ପାକିସ୍ତାନ ର ନୁହେଁ ଓ ସାପ କୁ କେବେ ବିଶ୍ବାସ କରିବା କଥା ନୁହେଁ।

ପ୍ରଥମ କଥା ହେଲା “କାଶ୍ମୀର”। କାଶ୍ମୀର ଭାରତ ର ଥିଲା, ଅଛି, ରହିବ। ଯେଉଁ ଖଣ୍ଡକ ପାକିସ୍ତାନ ପଟକୁ ଅଛି, ସେଇଟା ବି ଭାରତର। ତେଣୁ ଆଉ ଦୟା ନ କରି ସେ ଖଣ୍ଡକ ବି ଭାରତକୁ ଅଣାଯାଉ। ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ୧୯୪୭ ଅଗଷ୍ଟ ୧୩ ତାରିଖ କୁ ଫେରି ପୁଣି ଭାରତ, ପାକିସ୍ଥାନ ଏକାଠି କରାଯାଉ। ଯୁଦ୍ଧ କରିବ ତ କରୁ। ଏଥର କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲେ ପୁରା ପାକିସ୍ଥାନ କୁ ଭାରତ ରେ ମିସେଇବା ନଚେତ ନକ୍ସା ରୁ ପାକିସ୍ଥାନ କୁ ଉଡେଇ ଦେବା। ତେବେ ଯାଇ ଭାରତ ବାସୀ, ଆଜି ଯାଏଁ ସହିଦ ହୋଇଥିବା ଭାଇ ମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତି ପାଇବେ।

ଦ୍ବିତୀୟ କଥା ହେଲା, “ସାପ”। ପାକିସ୍ଥାନ ଗୋଟେ ସାପ। ତା ଉପରେ ବିଶ୍ବାସ ନାହିଁ। ତାକୁ ଯେତେ ଦୟା ଦେଖେଇଲେ ବି ସେ ଚୋଟ ମାରିବା କଥା ମାରିବ। ୧୯୪୭ ପରଠୁ ସେ ସବୁବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ, ଅସ୍ତ୍ର ବିରତି ରେ ଲୁଚି ଛପି ଆକ୍ରମଣ, ଆତଙ୍କବାଦ, ଚୋର ଙ୍କ ପରି ପଶି  ବ୍ଲାଷ୍ଟ କରୁଛି। ଏଠି ସବୁ ନେତା, ମନ୍ତ୍ରୀ, ସରକାର, ବିରୋଧୀଦଳ ଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ,” ଜାତିସଂଘ କୁ କଣ ଏସବୁ ଦେଖା ଯାଉନି?” ତେବେ ଇଟା ର ଜବାବ ଆମେ ପଥର ରେ ଦେଇ ପାରିବାନି କାହିଁକି? ସବୁ ପ୍ରମାଣ  ଦେବା ପରେ ବି ଯଦି ଜାତିସଂଘ ନ ମାନୁଛି, ତେବେ ପାକିସ୍ତାନ ଉପରେ ଗୋଟେ ବମ ପକେଇ ଆମେ କଣ ଫାଙ୍କି ପାରିବାନି?? କଥାରେ କୁହନ୍ତି ପରା ଭାରତ ର ସବୁ ଲୋକ ଯଦି LOC ରେ ଠିଆ ହୋଇ ମୁତିଦେବେ ପାକିସ୍ତାନ ଭାସିଯିବ । ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ପାଣି ବନ୍ଦ କଲେ ଅଧା ପାକିସ୍ଥାନ ଭୋକରେ ଓ ଶୋଷରେ ମରିଯିବ। ଗୋଟେ ତିନିପା ଦେବାଳିଆ, ଭିକ ମାଗି ଖାଉଥିବା ଦେଶ କୁ ଆମେ କଣ ନାଲି ଆଖି ଦେଖେଇ ଚାପୁଡ଼ା ଟେ ଦେଇ ପାରିବାନି?? ସେମାନେ ଯଦି କାଶ୍ମୀର କୁ ନେବେ ବୋଲି ଯୁଦ୍ଧ କରି ପାରିବେ ଆମେ କାହିଁକି ଲାହୋର କୁ ଭାରତ ରେ ମିଶେଇ ପାରିବାନି?? ସବୁଠୁ ଅଧିକ କଥା କହୁଥିବା ଆମେରିକା ଯଦି ପାକିସ୍ଥାନ ଭିତରେ ପଶି ଗୋଟେ ରାତି ରେ ବିନ ଲାଡେନ କୁ ମାରି ପାରିଲା, ଆମେ କଣ ଦିନ ପନ୍ଦର ଟା ଭିତରେ ଲାହୋର ଯାଏଁ ଖାଇ ପାରିବାନି?

ବହୁତ ହେଲା ଏ ଭାଇଚାରା, ଶାନ୍ତି ମୈତ୍ରୀ ର ଦେଶ । ଆମେ ସିନା ଭଗବତ ପ୍ରେମୀ ବୋଲି ଛେଳି କାଟି ତା ମାଂସ ଖାଇବାନି କିନ୍ତୁ ନିଜ ଦେହକୁ ମଶା କାମୁଡ଼ିଲେ ବି ମଶାକୁ କହିବା କି, “ଆଜ୍ଞା, ଏଇଟା ମୋ ଦେହ, ଆପଣ କାମୁଡ଼ିଲେ କଷ୍ଟ ହେଉଛି। ଆପଣ ଯାଆନ୍ତୁ”?? ନାହିଁ ନା…ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହାତ ଉଠେଇ ମାରିବା। ମଶା ମାରିଲେ ଆମକୁ କିଏ ମାଂସାସୀ ବୋଲି କହିବ କି?

ତେବେ ଡର କାହାକୁ?? ସବୁଦିନ କଣ ଏମିତି ୧୦, ୫୦, ୫୦୦ ଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଖବର ଶୁଣି ଦୁଇ ମିନିଟ ନିରବ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି “ମୁଁ ଏହାକୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛି ବୋଲି କହୁଥିବା?”

ବହୁତ ସହିଲେ, ଆଉ ସେ ସମୟ ନାହିଁ…. ୧୯୪୭ ରୁ ୨୦୧୯ ଗୋଟେ ଯୁଗ। ଏ ଯୁଗରେ ପାକିସ୍ଥାନ ବୁଝିଲାନି, ଆଉ ବୁଝିବ ବୋଲି ଆଶା ନାହିଁ। ଏବେ ବି ଯେଉଁମାନେ କହୁଛନ୍ତି “କଥାବାର୍ତା ରେ ସବୁ ହେଇ ପାରିବ। ” ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ,”ତାଙ୍କ ଘରେ ଚୋର ପଶି ଧରା ପଡିଲେ ସେ ଚୋରକୁ ବାପାରେ, ଧନରେ କହି ବୁଝେଇବେ ନା ଉତ୍ତମ ମଧ୍ୟମ ଦେଇ ଥାନା ରେ ଦେବେ?? ଯଦି ନିଜ ଘରେ ଚୋର ପଶିବାକୁ ସହ୍ୟ କରି ପାରୁନ, ତେବେ ଦେଶ ରେ ପଶିବାକୁ କେମିତି ଛାଡୁଛ??

କୁକୁର ପଲଙ୍କ ହାବୁଡ଼ ରେ କେବେ ପଡିଛ?? ରାତିରେ ରାସ୍ତା ରେ ଗଲାବେଳେ ବେଳେ ବେଳେ କୁକୁର ମାନଙ୍କ ଗ୍ରୁପ କାମୁଡିବା କୁ ଗୋଡ଼ାନ୍ତି ଓ ଭୁକନ୍ତି ବି। ଯଦି ତୁମେ ଦୌଡିବ, ସେମାନେ ଗୋଡେଇବେ। ଠିଆ ହୋଇ ଗୋଟେ ବଡ଼ ପଥର ସେମାନଙ୍କ ଉପରକୁ ଏମିତି ଫିଙ୍ଗ, ଯେମିତି ଜଣଙ୍କ ଦେହରେ ନିଶ୍ଚିତ ବାଜିବ। ଦେଖିବ, ସେ କୁକୁର କୁଁ କୁଁ ହେଲେ ବାକି ତକ ଛତ୍ରଭଙ୍ଗ ଦେବେ। ସେମିତି ଏବେ ପାକିସ୍ତାନ ଓ ଚୀନ, ଭାରତ ପଛରେ ଲାଗିଛନ୍ତି। ଜଣଙ୍କୁ କଡା ଜବାବ ଦିଅ, ଆର ଜଣଙ୍କ ଛାଏଁ ସାଇଜ ହେଇଯିବ।

କାଶ୍ମୀର ରେ ପଥର ମାଡ଼ କରୁଥିବା ଓ “ପାକିସ୍ଥାନ ଜିନ୍ଦବାଡ଼” କହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲା ମାତ୍ରେ ଗୁଳି କରିବାକୁ ସୈନିକ ଭାଇ ମାନଙ୍କୁ ଅନୁମତି ମିଳୁ। ଗୋଟେ ଦିନରେ ଦଶ ଜଣଙ୍କ ଦେହ ରେ ଗୁଳି ବାଜିଲେ, ପରଦିନ ରାସ୍ତା ରେ ପଥର ମାଡ଼ କରିବାକୁ ଲୋକ ଛାଡ଼, ପଥର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବନି।

ଆଉ ନୁହେଁ…. ଏଇଟା ହିଁ ସମୟ। ତଦନ୍ତ, ବାଦ ବିବାଦ, କଥା କଟାକଟି, ଶାନ୍ତି, ମୈତ୍ରୀ ସବୁ ଛାଡି ୟା ର ସ୍ଥାୟୀ ସମାଧାନ ପାଇଁ ପାକିସ୍ଥାନ କୁ କଡା ଓ ଉଚିତ ଜବାବ ଦେବା ଦରକାର। ଯେମିତି ଥରକେ ଅଣ୍ଟା ଭାଙ୍ଗି ପଡିବ, ଆଉ ଉଠିବାକୁ ସାହସ କରିବନି…..

ଶେଷରେ ମୋ ସହିଦ ଯବାନ ଭାଇ ମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଜ୍ଞାପନ କରୁଛି ଓ ଆହତ ମାନଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ଉନ୍ନତି କାମନା କରୁଛି…

ଭାରତ ମାତା କି ଜୟ…